دلم در تمنای گیسوی تو
و آن شانه های عسل لک زده ست

بیابانی است این دل هرزه گرد
که در شوق کوه و کتل لک زده ست

برای تو و صبح آغوش تو
به اندازه یک بغل لک زده ست

دلم سیب سرخی ست در دست تو
که یک دم نبیند محل ، لک زده ست

اگر راه حل مرگ باشد ، دلم
به دنبال آن راه حل لک زده ست

پر از واژه های سراسیمه ام 
که در التهاب غزل  لک زده ست !

از دست تو خسته ام ...خودت می دانی
جانم به لبم رسیده است از لب تو !

لطفا نگران حال این خسته نباش
سخت است...ولی شکر خدا می گذرد!

اتفاقی ساده ، اما تلخ و سخت
چون سقوط آخرین برگ از درخت !

 چه دشوار است
ناگهان
از خواب صدها ساله برخیزی
و ببینی
هیچ کس
تو را نمی شناسد
و سکهّ قلبت را قبول نمی کند
و ناچار شوی
به اعماق غار تنهاییت برگردی
و دیگر بار
خوابی هزاران ساله را
چشم بر هم گذاری،
انگار
تنهایی
تنها تقدیری است که بر تو جاری است!

 ***

اما همهّ هراس من
از کابوسهای بیداری بود
چون می دانستم تو خواب نیستی
تنها خودت را کمی به خواب زده ای!

چه می دانی از ابر
چه می دانی از کرتهای ترک خورده
تو که باخبر
از عطش
از تب شوره زاران نبودی

و شاید که بودی
ولی بی گمان
مثل من
عاشقی خسته
پیوسته سر در گریبان نبودی!

از چیست که در روز رسیدن حتی
مانند شب فراق دلتنگ توام!

در این دیاری که همدمی نیست، غریبه بودن غم کمی نیست
چنان غریبی که سایه ات هم دمی کنارت نمی نشیند

نگاهها سنگی اند و سردند، اگر چه در چشم تو بخندند
اگر بمیری کسی در اینجا سر مزارت نمی نشیند

به زیر لب نغمه های ناشاد، ترانه ای کهنه ، رفته از یاد
بجز هیاهوی مبهم باد به جان تارت نمی نشیند

به خانه می آیی از خیابان، قدم به یک کوچه می گذاری
که هیچ کس جز گدایی آنجا به رهگذارت نمی نشیند

نشسته ای دلشکسته اما...کسی کنارت نمی نشیند
پرنده ای ای درخت تنها به شاخسارت نمی نشیند

                                                              مرداد ۷۱

ای رهگذر کوچه رندان تو بگو
عطر نفس بهار نارنج کجاست ؟

با خاطره مبهم دریا دلخوش
در جاری اشک خود رها ماهیها !

نوشته است: بهار است ، شاخه ها سبزند ...
ولی به گفتهّ تقویم اعتباری نیست

مرا که عطر بهشت از تن تو بوییدم
به باد هرزهّ اردیبهشت کاری نیست

درون قاب خزان ایستاده ام ، بی برگ
ز هیچ رهگذرم چشم ِ انتظاری نیست

تو مثل باد بهاری ، گره گشا ، سرسبز ...
ولی دریغ ،  تو را عهد استواری نیست

قرار بود که از عشق نگذریم ، ولی ...
گذشتم از تو و دیگر مرا قراری نیست...!

خوشا به حال تو
تنها
مسکّنی را از دست می دهی
      که داشت بی اثر می شد !

تو در نوسان و برزخ تردید
من در تب و تاب دم به دم بودم

غم بر دل من فرود می آمد
پیغمبر بی کتاب غم بودم

گاهی که برای کمترین شکها
محتاج به آیه و قسم بودم ،

در فکر دمی که بی کمی تردید
بر شانهّ مرگ سر نهم بودم

عشقی که جنون نیاورد بازی ست
من در پی بازی عدم بودم

بسیار شکسته ام دل و...اینک
در فکر شکستن دلم....هستم !

از خاطر هم چنان فراموش شدیم
انگار که هر دو آلزایمر داریم !

مرغی که به گوشه قفس خو کرده ست
باید به پرنده بودنش شک بکند !